مثل جوجه ای خودش را جمع کرده . وقتی بدنش را لمس میکنم، میلرزد.
رنج سالها رسیدگی به شوهر و بچه هایی که هنوز دست از سرش برنمیدارند، توی زخمهای دستهایش و بی نوری چشمانش سو سو میزند.
و خدا را شکر میکند که سایه شوهری بر سرش و فرزندانی در کنارش هستند.
- .
-این نقطه را که خیلی وقت پیش گذاشتی . احتیاج به تکرار نبود.
- خودم میدونم به کی چی گفتم . توضیحی به کسی نمیدم.دروغ هم به کسی نگفتم چون ترسی از کسی ندارم. متلک هم نگو.
- متلک نمیگم . بهرحال من این رابطه را به دلیل مسخره ای که گفتی بهم نزدم ، این تویی که به هر دلیلی این حرف را از طرف من زدی . من هم توضیحی نخواسته ام ونمی خواهم.
- پس خوش باشی
- فقط میخواهم بدونم این خوش باش را از ته دلت گفتی یا از روی عصبانیت؟
- واقعیتش... از عصبانیت.
- پس هر وقت عصبانیتت فروکش کرد. تصمیم بگیر . شب بخیر
- شب بخیر.
.
.
.
.
اما خودمونیم باز هم از شدت غرور و روشنفکرنمایی گند زدم . باید توضیح می خواستم .این حداقل حق من بعنوان یک انسانه .
سئوالش باعث شد برخورد لفظی بین من و "ب" پیش بیاید وتمام شب در مورد افرادی که به نوعی دوستم هستند فکر کنم.به عده ای که دوستان دور هستند کاری ندارم . دوستان نزدیک ... مدتها ماندم که خوب دوستی یعنی چی که به این عده دوست نزدیک میگویم .
دکتر ح... از دوم دبستان همدیگر را میشناسیم ولی دوستییمان شاید نهایتاْ ۱۰ ساله باشد. بقول خودش خوبی دوستیمان به این است که یکدیگر را محدود نمیکنیم => این ریشه دست نخورده باقی میماند.
"ب" ... اوف که چه رابطه مسخره ای شده .تقریباْ دوستی ۴ ساله ای داریم ، اگر بتوان نامش را دوستی گذاشت . فعلاْ در موردش گیجم . بهرحال من حرکتی برای قطع این رابطه نکردم هر چند نیتش را داشتم تا قسمتی از این رابطه از ذهن هر دویمان پاک شود => دیشب بهش گفتم باید تصمیم بگیرد.
کوپو ... سعی کرد این دوستی را حفظ کند . بهرحال فاصله ای ایجاد شده ، دیگه مثل قبل نیستیم => ادامه این رابطه باید از آزمایشی بگذرد .
اشکان ... از همه کس بیشتر در مورد من میداند .اما رابطه در حد جند بار دیدار طی سال پیشتر => اگر باز خواسته های بیخودش را دوباره تکرار نکند باقی میماند.
خوب آقای کریمی خیلی از دوستیها دیگر رشد نخواهد کرد . کاش خاطره باقی مانده خاطره ای خوش باشد.
تو دو روز بیمارستان، طرز عوض کردن ملحفه بدون جابجا کردن بیمار را یاد گرفتم و در ضمن فهمیدم که یک بانک خون جنین و بندناف داریم . مابقی روزها توی خانه فهمیدم که چقدر از خانه داری بدم می آید. از یک بند پختن و شستن و روفتن ....
اتفاق جالب این مدت این بود که بارها خواب محمد را دیدم . میدیدم که ترکیه هستم و با پریناز به خانه محمد میروم . میدیدم که پله ها شکسته و خطرناک است اما تقریباْ بدون مشکل رد میشدیم و وارد آپارتمانش که مثل آپارتمان مجردها شلوغ و نامرتب است می شویم. پسرش را میدیدم ، بدنبال خانم خانه میگشتم اما خبری از او نبود.
از این جنبه جناب دکتر بگذریم گیر دادن ایشان به سن و سال باعث شد که من بی صدا هم داد و فریادم در بیاید که ای آقا مگه چه خبره ؟ ۴۵ سالته ؟!!!!!! خوب پیر هاف هافو که نشدی .جناب دکتر جواب جالبی دادند که: سال اول انقلاب ۱۴ - ۱۵ سالم بود . تو خیابون انقلاب یه گوشه چندتا دختر داشتن روزنامه میفروختن که یه ماشین ایستاد و مردهایی که از ماشین پیاده شدن حمله کردن به این دخترا . یکیشون رو گرفتن و با چاقو زدن دختر سعی کرد فرار کنه که یه ماشین زد بهش و مغزشُ داغون کرد . من از تمام این سالهایی که گذروندم متنفرم .
برام جالب بود که این آدم،با این ذهنیت میره ینگه دنیا متخصص نورولوژی میشه. برمیگرده به مثلاْ وطنش بجای رسیدگی به درد- منظورم درد جسمانیه- این ملت ،انگلیسی درس میده و هنوز در سال ۵۸ دست و پا میزنه چون مرگ فجیعی را دیده .
شاید من سنگدلم . بنظر من ایستا بودن یعنی مرگ ، نفس کشیدن به معنای زنده بودن نیست.
چقدر راحت میشه از لحظه به لحظه زندگی لذت برد و من چقدر احمقانه همیشه این لذتهای بزرگ را از دست میدهم.
و یک نفس راحت . من سالم سالمم . خدایا شکرت.
از جایی نامعلوم صدای غژ غژ میامد و من بدنبال صدا زیر سقف بلند خانه از درگاههای چوبی تیره واتاقهایی برنگ سفید اما بی نور میگذشتم .
صدا از پایه های صندلی بود که علی روی آن نشسته . کارمندانش هم کنارش بودند ، سپیده ، شادی ، بهروز . همگی دور میزی جمع شده بودند .دور و برم پر بود از بازی رنگ و نور . بازی نور خورشید روی پنجره های رنگی اتاق . مثل بچه ها برای گرفتن سایه ها همه جا سرک میکشیدم. علی نگهم داشت . گفت : بمون تا همه اینها مال تو باشه .فشار انگشتانش روی بازوم و فکر ماندن در آن خانه تحمل ناپذیر بود .فریاد زدم : نمیخوام . من این گلهای شیشه ای را نمیخوام . و زیر باران خرده شیشه های رنگی از خانه فرار کردم.
یک تابلوی جدید شروع کردم که البته باعث شد استادم کمی در مورد لزبینها داد سخن بده . اینبار دیگه زنهای نقاشییم بی پروا برهنه اند .
تکه های باقیمانده از ریشه بوته های یخ زده توی باغچه سبز شده اند و من در فکر قطع دوستیهایم هستم که اگر آنها هم ریشه هایی قوی داشته باشند دوباره ، قویتر از قبل رشد میکنند.
دیروز وقتی خانم بغل دستیم خواست از تاکسی پیاده بشود،چشمم به درختی افتاد که نسترنهای قرمز به تنه اش پیچیده بود و منظره خیلی زیبایی داشت. تاکسی کمی جلوتر ایستاد ومن برای دیدن نسترنهای قرمز سرم را برگرداندم ... اما هیچی غیر از یک تنه درخت خالی وجود نداشت.
