روزی که این سرگرمی جدید را شروع کردم کمی بخاطر حرفهایی بود که تو دلم تلنبار شده بود و بیاد آوردن خاطراتی که دلم نمی خواست فراموششان کنم. کمی هم بخاطر نوشته بهرنگ بود . (جالب اینه که ظاهرا خواننده های من بیشتر از خواننده های بهرنگ هستند)

 الان ۳ ماهه که مرتب می نویسم مثل تشنه ای که رسیده به آب .

اوایل دلم نمی خواست کسی این حرفها را بخونه . فکر کنم به اولین کسی که برام نظرش را نوشت بد جواب دادم ، ولی حالا دلتنگ میشم . دلتنگ این دنیای مجازی و آدمهاش.

خدا کنه یک کار درست و حسابی بهم بدن تا حسابی اسیر این تار عنکبوتها نشده ام