من

ساعت ۸ صبح : اتاق در بسته .پشت قوز کرده از سرما. دستها حلقه شده دور لیوان چای داغ . اخمها در هم . صدای بی وقفه فن . صفحه یا هو . اولین زنگ تلفن.

ساعت ۱۰ صبح: دومین لیوان چای . لبخندی ساختگی به همکار. باز هم زنگ تلفن . صدای بی وقفه فن . صدای مودم.بوی غذای ظهر.

ساعت ۱۲ ظهر :صدای ناهنجار اذان ظهر . چشمان سوزان .پشت خمیده و دردناک .فرو دادن غذا.

ساعت ۲ بعد از ظهر: سومین لیوان چای.زنگ تلفن . صدای بی وقفه فن. بی هیچ حسی در خود گره خوردن.

ساعت ۴ بعد از ظهر : یک لیوان قهوه تلخ . قفل کردن در . پر کردن ریه ها از دود سیگار . حسرت چیزی قویتر ، ویران کننده تر.

ساعت ۶ بعد از ظهر : بی هدف در خیابانها . پاهای خسته. صدای فریاد تاکسیرانها . ترمزی سخت . چشمان تهی از نگاه.

ساعت ۸ شب : لبخند اجباری . به حس وظیفه خوردن میوه ، شام .

ساعت ۱۰ شب : زنگ تلفن . صحبتی کوتاه . قرص خواب آور . تخت خواب سرد.

ساعت ۳ صبح : چشمها دوخته شده به سقف ...............................................