من

"بانو. سلام. بعد از مدتها به حرف من رسیدی. خودت باش. بازی را خودت در دست بگیر. آنکس که قدر خود را نداند چه توقع دارد که دیگران قدردان او باشند."

بهرحال در این دنیا همه نمیتواند بازی گردان باشند . هر کسی در جایی نقش بازی گردان و درجایی دیگر عروسک خیمه شب بازیست . و مسلماْ آن کسی که ارزشمند است، فقط بازیگردان نیست.

پ.ن:

اشکان عزیز فکر کنم تقسیم بندی را تو انجام دادی ، به این عنوان که "خودت باش و بازی را خودت در دست بگیر" بعلاوه میگویی " آنکس که قدر خود را نداند چه توقع دارد که دیگران قدردان او باشند". و برداشت من این بود که زمانی که بازی را دست خودم بگیرم قدر خودم را خواهم دانست ( خیلی ریاضی وار).

بهرحال من همیشه سعی کرده ام همانقدر برای دیگران ارزش قائل شوم که برای خودم به همین دلیل از خود گذشتگی هم بخرج میدهم . کدام آدمی است که برای خطاهایش خود را تنبیه کند؟

 ظاهراْ خیلیها توان درکش را ندارند.