دیروز کتاب "سهم من" نوشته پرینوش صنیعی را برای بار دوم خواندم . یک گزارش ساده ولی واقعی از زندگی یک زن ایرانی.اینبار با خواندن این کتاب گریه کردم ,برای خودم, برای همه زنان و مردان ایران.

یاد سه سال و نیم پیش افتادم که این کتاب را برای اولین بار خواندم - شبهای تنهایی و انتظار در دبی - روزها و سالها چه تند میگذرند . از این لحظه های فرار هیچ برایم نمانده جز حس آشنای تنهایی .