من

چند روزه باران میبارد.شاید گاهی اوقات بتوانم فرامو شش کنم ولی روزهای بارانی .... انگار تو سبزی چشمهایش گم میشوم .

 چقدر همه چیز فرق کرده  دیگه بیست و سه ساله نیستم  دیگه روزهای بارانی جای دیدن دریای طوفانی و شنیدن صدای موجها و خیس شدن با شتک  موجهایی که خودشان را تا وسط خیابان می کشانند باید صدای بوق ماشینها و فحش و ناسزای مردمی را بشنوم که سر تا پا گلی شدن . اون روزها اگر هم ماشینی رد میشد و گلیمون می کرد میخندیدم ولی حالا اخمهام میره تو هم و من هم مثل بقیه ناسزایی نثار راننده و شهرداری تهران و حکومت میکنم – خوب همه این چیزها نشانه پیر  شدن شایدهم نشانه ایرانی بودن است-

روزهای بارانی حسرت میخورم برای لحظه های از دست رفته برای دشت سبز چشمهاش . روزهای بارانی به خودم میگویم : "مگه چقدر وقت داریم که باهم باشیم بجای خوابیدن بلندشو بریم کنار ساحل شرابمون رو مزمزه کنیم ."