ديشب فكر ميكردم به اين سريالهاي كره اي . خودمونيم مدام در حال تعظيم كردن و عذر خواهي هستند مثلا مودبند ولي همه اش در حال دسيسه چيني و دروغ گفتنن.

ميثاق اول:

با كلام خود گناه مكن .

10 روز مرخصي بودم و مثلاً استراحت ميكردم.

مثل آدم سرما خورده اي كه چون حس بويايي نداره غذا بهش مزه نميده . منهم از هيچ چيزي لذت نميبرم . سرگرميم توي اين 10 روز خواندن كتاب " خيره به خورشيد نگريستن" بود . كتابي در مورد رويارويي با ترس از مرگ!!!

كاش ميشد همونطور كه از توي friend list پاكشون كردم از گذشته و آينده ام هم پاك ميشدن .

ديگه هيچوقت نه به يادش  مي افتادم نه هيچ وقت در موردش خبري ميشنيدم كه بگم" اه من اين يارو را ميشناختم."

كرم

جالب بود. وقتي برام نوشت كه:" اگه براي تو اينطور بوده ، بدليل اينه كه ارزش بيشتر از اين را نداشتي " هيچ بهم برنخورد.

حالا ميفهمم كه ظرف اين سه سال چقدر تغيير كردم . 

كرم بدنيا اومده ايم و كرم هم از دنيا ميريم. مثل همون كرمي كه روي لبه اون ليوان كثيف بود و تو از طبقه چهارم انداختيش پايين . يك زماني روي لبه اون ليوان كثيف چشمهامون را باز ميكنيم و فكر ميكنيم : چيز زيبايي براي زندگي كردن وجود داره .